Żołądkowy peptyd hamujący (CIP — Gastric Inhibitory Peptide) wykryty został w 1970 roku podczas oczyszczania CCK-PZ przez Browna i Pedersona. Jest on peptydem złożonym z 43 aminokwasów i należy do rodziny peptydów o strukturze zbliżonej do sekretyny. Zawiera 15 aminokwasów identycznych jak glukagon, 9 aminokwasów wspólnych z sekretyną i 4 z VIPem. W surowicy ludzkiej i w wyciągach z błony śluzowej dwunastnicy występują trzy rodzaje GIPu różniące się wielkością cząsteczki i aktywnością biologiczną. CIP wydzielany jest przez komórki należące do serii APUD występujące licznie w warstwie środkowej gruczołów błony śluzowej dwunastnicy, a także w jelicie czczym oraz w niewielkich ilościach w błonie śluzowej jelita krętego. Wydzielanie GIPu stymuluje pokarm, a przede wszystkim glukoza i triglicerydy. Jest ono również zależne od regulacji nerwowej i wpływu innych hormonów. Spożycie glukozy wywołuje efekt sekrecyjny już po 10 minutach ze szczytem po 45—60 minutach. Wydzielanie po triglicerydach następuje znacznie póżniej, po upływie 120—150 minut. Zaznacza się wyraźna zależność sekrecji G1Pu od składu, ilości i szybkości wchłaniania pokarmu.