Motylina należy do peptydów EH stosunkowo mało poznanych. Cząsteczka jej składa się z 22 aminokwasów o łącznym ciężarze 2700 i wykazuje znaczne międzygatunkowe różnice w budowie. Motylina, której istnienie postulowali Brown, Johanson i Magee (1966), została wyizolowana w 1971 roku, a w 1975 roku Yajima i wsp. dokonali syntezy polipeptydu o aktywności biologicznej odpowiadającej naturalnej motylinie. Motylina wydzielana jest przez komórki EC występujące głównie w błonie śluzowej dwunastnicy i w jelicie czczym, a według ostatnich doniesień również w błonie śluzowej żołądka w obrębie dna i części odźwiernikowej. Obecna jest ona również w neuronach w warstwie podśluzówkowej i mięśniowej całego przewodu pokarmowego (przełyk, żołądek, jelito cienkie i grube, pęcherzyk żółciowy), a tak że w mózgu, w różnych jego obszarach łącznie z korą mózgową i szyszynką. Niewiele wiadomo na temat mechanizmu działania motyliny. Oprócz działania endokrynnego, któremu towarzyszy wzrost stężenia motyliny we krwi, wywiera ona prawdopodobnie bezpośredni wpływ parakrynny lub neurokrynny na najbliższe otoczenie (np. mięśniówkę gładką), co nie znajduje odbicia w zmianie stężenia tego peptydu we krwi obwodowej.