Omawianie poszczególnych dostępnych na rynku światowym aparatów do endoskopii ze względu na ich mnogość i liczbę firm zajmujących się ich produkcją (Olympus, Machida, ACM) mija się z celem. Poniżej przedstawiono jedynie ogólną charakterystykę zasadniczych typów libero- endoskopów, ich budowę, wady i zalety. W zależności od przeznaczenia endoskopy służące do badania górnego odcinka przewodu pokarmowego podzielić można na: e z o f a g o I I b e r o s k o p y —— długość ok. 80 cm, średnica ok. 12,5 mm, osiowy układ optyczny, duży zakres ruchów końcówki w dwu zasadniczych płaszczyznach (np. EF typ B f-my Olympus); g a St ros k Op y — długość ok. 100 cm, średnica 13 mm, układ optyczny boczny, duży zakres ruchów końcówki w dwu zasadniczych płaszczyznach (np. GF typ B f-my Olympus); gastrointestinoskopy — długość ok. 110 cm, średnica 13 mm, optyka osiowa, szeroki zakres ruchów końcówki (np. GIF typ D f-my Olympus). Do tej grupy zaliczyć trzeba stosowane w praktyce pediatrycznej gastrointestinoskopy typu dziecięcego o długości ok. 120 cm, średnicy ok. 7 mm i optyce osiowej (np. CIF — P1 CIF — P2 f-my Olympus), Szczególnym typem gastrointestinoskopów są aparaty z optyką skośną łączącą zalety optyki bocznej i osiowej (np. CIF — K f-my Olympus o dtugości 120 cm I średnicy 13,3 mm); d u o d e n o I i b e r o s k O p y — dlgość 140 cm, średnica 10 mm, optyka boczna, duży zakres ruchów końcówki (nip. JFB — 2 f-my Olympus); stosowane są one często do wykonywania cholangiopankreatograIii wstecznej. Praktycznie u dzieci powyżej 9 roku życia używać można bez przeszkód sprzętu przeznaczonego dla dorosłych.