U ludzi poziom VIPu na czczo w surowicy krwi wynosi wg Ebeida i wsp. średnio 42,8±2,3 pg/ml, a według Fahrenkruga i wsp. waha się od O (poniżej 11 pg/ml met. RIA) do 68 pgiml. VIP obecny jest również w płynie mózgowo-rdzeniowym. Wysokie stężenia VIPu we krwi i tkankach stwierdzano w stanach patologicznych. W nadczynności gruczołów przytarczycznych z hiperkalcemią, w nowotworach trzustki, a także w ganglionouroblastorna wipemia bywa bardzo wysok, ale najwyższe poziomy VIPu we krwi stwierdza się w przypadkach yipoma. Hiperwipemia może towarzyszyć hipersekrecji innych entrohormonów w apudomatach.U chorych z WDHA stężenie yIPu w błonie śluzowej jelita jest wielokrotnie wyższe niż u osób zdrowych (zdrowi — 0,017 tg/g, chorzy — 1,5—23 g/g). Zwiększoną zawartość VIPu w błonie śluzowej jelita stwierdzono również w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Znaczny wzrost sekrecji jelitowej wody i elektrolitów mogą powodować również inne BH wydzielane w nadmiarze (glukagon, GIP, gastryna) oraz prostaglandyny PGE i PGE 2.